Het water was kalm die middag, het licht warm en zacht. Ze lag ontspannen op de boomstam, haar houding open en rustig. Er was geen haast, geen druk om iets te bewijzen. Alleen het moment, de omgeving, en het vertrouwen dat we samen hadden opgebouwd voordat de camera überhaupt tevoorschijn kwam.

Zo'n sessie ontstaat niet vanzelf. Het begint veel eerder, in de gesprekken die eraan voorafgaan. Wat wil je laten zien? Wat voelt goed, en wat niet? Welke omgeving past bij jou? Die vragen zijn niet bedoeld om een checklist af te vinken, maar om te begrijpen hoe jij je het prettigst voelt. Want als jij je niet op je gemak voelt, zie je dat terug in de foto's. En dat is niet wat ik zoek.

Ik werk het liefst samen met mensen die nieuwsgierig zijn, die open staan voor een proces zonder vast script. Dat betekent niet dat je ervaring moet hebben, of dat je precies moet weten hoe je moet bewegen of kijken. Het betekent dat je bereid bent om even te pauzeren, te voelen hoe het licht valt, hoe de plek aanvoelt, en om samen te ontdekken wat werkt. Soms zijn de mooiste beelden die momenten waarop je even vergeet dat er een camera is.

Wat ik belangrijk vind, is dat we allebei weten waarom we dit doen. Niet vanuit een vage hoop op 'mooie plaatjes', maar vanuit een gedeelde intentie. Misschien wil je iets vastleggen over hoe je je op dit moment in je leven voelt. Misschien ben je nieuwsgierig naar een kant van jezelf die je nog niet vaak hebt laten zien. Of misschien vind je het gewoon prettig om even uit je dagelijkse routine te stappen en iets te maken dat verder gaat dan een selfie. Wat het ook is, het helpt als je dat kunt benoemen.

Open communicatie is daarbij essentieel. Ik verwacht niet dat je alles van tevoren weet, maar ik verwacht wel dat je durft te zeggen wanneer iets niet klopt. Als een locatie te koud is, als een houding ongemakkelijk aanvoelt, als je even pauze nodig hebt. Dat zijn geen obstakels, dat zijn signalen die de sessie beter maken. Ik deel op mijn beurt wat ik zie, wat werkt, en waar ik naartoe wil. Zo blijft het een gesprek, geen instructie.

Wederzijds respect betekent voor mij dat we allebei begrijpen dat dit een samenwerking is. Jij brengt jezelf, je tijd, je vertrouwen. Ik breng mijn visie, mijn ervaring, mijn zorg voor het eindresultaat. Geen van beide is meer waard dan het ander. We maken samen iets dat er zonder die combinatie niet zou zijn geweest. Dat vraagt om geduld, om ruimte, en om het vermogen om even te kunnen lachen als iets niet meteen lukt.

Een goede match herken ik vaak al in het eerste contact. Niet omdat iemand de 'juiste' dingen zegt, maar omdat er een natuurlijke afstemming is. Je voelt aan dat we op dezelfde golflengte zitten, dat we allebei snappen waar het om gaat. Dat kan niet geforceerd worden, en dat hoeft ook niet. Sommige samenwerkingen passen gewoon, andere niet. En dat is oké.

Wat ik niet zoek, is iemand die zich aanpast aan wat zij denkt dat ik wil zien. Ik zoek geen perfectie, geen pose die je van Instagram hebt geleerd, geen versie van jezelf die je denkt dat 'goed genoeg' is. Ik zoek de momenten waarop je even vergeet dat je aan het poseren bent. Waarop je reageert op de wind, op het licht, op een gedachte die voorbijkomt. Die momenten zijn echt, en die zijn interessant.

Die middag bij het water was zo'n moment. Geen gekunstelde spanning, geen gedwongen uitstraling. Gewoon iemand die zich prettig voelde in haar eigen huid, in die omgeving, op dat moment. Dat is wat ik probeer vast te leggen. Niet een ideaalbeeld, maar een herkenbaar gevoel. Iets waar je later naar kunt kijken en denkt: ja, zo voelde dat.

Als deze manier van werken je aanspreekt en je nieuwsgierig bent hoe zo'n samenwerking voor jou zou voelen, nodig ik je uit om contact op te nemen.