Het water lag stil. De zon stond laag genoeg om het licht zacht te maken, maar hoog genoeg om alles in warmte te zetten. Geen wind, geen beweging in de lucht. Alleen het geluid van de omgeving die zich langzaam terugtrok.

Een zwembad is meer dan een plek om te zwemmen. Het is een ruimte die iets doet met hoe iemand zich beweegt, hoe ze zich voelt, hoe ze zichzelf toont. Er is iets in de combinatie van water, licht en openheid dat een bepaalde houding oproept. Niet geposeerd, maar aanwezig. Niet gekunsteld, maar bewust.

Deze locatie werd niet gekozen omdat het mooi was. Het werd gekozen omdat het ruimte gaf. Ruimte om te bewegen zonder dat het druk werd. Ruimte om stil te zijn zonder dat het leeg aanvoelde. Het zwembad zelf werd geen decor, maar een element dat meewerkte. Het licht kaatste terug vanaf het water, zacht en diffuus. De ligbedden gaven structuur zonder dat ze opdringerig werden. De omgeving bleef aanwezig, maar trok zich terug waar nodig.

Wat een plek doet met een portret is niet altijd direct zichtbaar. Het gaat niet om wat je ziet, maar om wat je voelt. Een zwembad heeft iets ontspannens, iets dat uitnodigt om te blijven. Dat gevoel vertaalt zich naar de houding, naar de manier waarop iemand zich neerzet, naar de rust in het gezicht. Het is geen toeval dat dit beeld zelfverzekerd aanvoelt. De locatie maakte die zelfverzekerdheid mogelijk.

Er zijn plekken die vragen om een bepaalde energie. Een zwembad vraagt niet om spanning of drama. Het vraagt om aanwezigheid, om een soort elegantie die niet geforceerd hoeft te worden. Het licht deed de rest. Warm, goudkleurig, precies op het moment dat de zon begon te zakken. Dat licht maakte de huid zachter, de schaduwen dieper, de kleuren rijker. Het was geen technische keuze, het was een kwestie van timing en geduld.

De samenwerking op zo'n locatie vraagt om iets anders dan in een studio. Er is geen controle over het licht, geen mogelijkheid om alles vast te zetten. Maar dat gebrek aan controle maakt het ook vrijer. Het model hoeft niet te denken aan hoe het licht valt, of de achtergrond klopt, of de houding precies goed is. De plek neemt een deel van die verantwoordelijkheid over. Wat overblijft is ruimte om te zijn, om te bewegen, om te voelen hoe het aanvoelt om daar te staan, op dat moment, in dat licht.

Een zwembad heeft ook iets intiems, ondanks de openheid. Het is een plek die vaak privé is, die niet voor iedereen toegankelijk is. Dat gevoel van beslotenheid, van een ruimte die even van jou is, dat komt terug in het beeld. Het is geen publieke plek, geen drukke omgeving. Het is een moment dat zich afspeelt in een kleine, afgebakende wereld. Dat maakt het portret persoonlijker, directer.

De keuze voor deze locatie was ook een keuze voor een bepaalde sfeer. Niet gepolijst, niet perfect, maar wel doordacht. Het zwembad was schoon, maar niet steriel. De omgeving was verzorgd, maar niet geënsceneerd. Alles voelde echt, alsof het er altijd al was, alsof het beeld zich daar vanzelf vormde. Dat is wat een goede locatie doet: het laat het beeld ontstaan in plaats van het te forceren.

Wat deze manier van werken vraagt, is vertrouwen. Vertrouwen dat de plek meewerkt, dat het licht goed valt, dat het moment zich aandient. Maar ook vertrouwen tussen fotograaf en model. Vertrouwen dat er ruimte is om te bewegen, om stil te zijn, om te zoeken naar wat goed voelt. Dat vertrouwen is niet iets dat je afdwingt. Het groeit uit de manier waarop je met elkaar omgaat, uit de rust die je creëert, uit de aandacht die je geeft aan wat er gebeurt.

Een portret bij een zwembad is geen standaardkeuze. Het vraagt om een bepaalde openheid, een bereidheid om je te laten zien in een omgeving die niet neutraal is. Maar juist die niet-neutraliteit maakt het interessant. De locatie vertelt iets, voegt iets toe, geeft het beeld een laag die er anders niet zou zijn. Het is geen achtergrond, het is een medespeler.

Als deze manier van werken je aanspreekt en je nieuwsgierig bent hoe zo'n samenwerking voor jou zou voelen, nodig ik je uit om contact op te nemen.